Plein voor de uitgang van de Piraña
Richting het Spookslot
Richting de Piraña
Zitgelegenheid

Het Pirañaplein is de benaming voor het plein in het Anderrijk waaraan het stationsgebouw van de Piraña ligt. De naam was al lange tijd officieus in gebruik maar werd ook officieel door de Efteling gebruikt per 2012 met de introductie van het Zeven Pleinen Festijn.

Omschrijving

Aan de noordzijde sluit het plein aan op het Spookslotplein en de eveneens uit noordelijke richting komende Spiegellaan. Met de klok mee komen we vervolgens bij de Zwembadlaan die naar Ruigrijk voert, en direct aansluitend het Casa Caracolcomplex met terras en natuurlijk Inca Gijs. Rechtsachter de Casa staat een transformatorhuisje ten behoeve van de Piraña.

De zuidzijde is de meest beeldbepalende. Hier is de grote voorgevel van het stationsgebouw van de wildwaterbaan te zien met midden op het plein daarvoor twee grote Tolteekse krijgerbeelden. De poort in de voorgevel wordt tegenwoordig gebruikt als uitgang van de attractie. Links van de gevel is een opgang naar de wandelroute langs de Piraña. Aan de westzijde van het plein is de wachtrij van de attractie te zien die leidt naar een klein huisje met onderdoorgang, die de ingang vormt. Rechts hiervan is wat struikgewas en een Unox-kar gepositioneerd. Tussen deze kar en het horecapunt Het Seylend Fregat loopt het pad richting de Bob.

Op het plein klinkt de vrolijke Pirañamuziek van René Merkelbach aan de Pirañazijde, nabij het Seylend Fregat klinkt de algemene parkmuziek van het Anderrijk, afkomstig van dezelfde componist.

Geschiedenis

De verkeersruimte op deze plaats ontstaat in 1953 bij de aanleg van de Kanovijver aldaar. Al in de vroege jaren zestig was op de twee hoeken aan noordzijde horeca te vinden. Een meer doorgaande functie naar de overzijde van de vijver krijgt het plein in 1976 als op dit punt de Wankelbrug aanlegt; het heeft dan een vrij ronde vorm met een uitloper in de richting van de brug. In 1981 ziet horecapunt Het Seylend Fregat het licht. De meest ingrijpende wijziging tot op heden is 1983, als de Piraña hier aangelegd wordt. Inca Gijs, Casa Caracol en natuurlijk het stationsgebouw en de wachtrij veranderen het aangezicht compleet.

Sinds dit moment klonken op het plein de zomerse klanken van een zeer diverse set aan Spaanstalige muziek zoals Gloria Estefan en de Gipsy Kings. In 2005 kwam daar bij het Seylend Fregat de parkmuziek van Maarten Hartveldt bij. De Spaanse popmuziek is in 2009 vervangen door een eigen compositie van René Merkelbach.

Eind 2008 vond aan oostzijde een herschikking plaats. De Piraat wordt gesloopt, en het pad naar Ruigrijk wordt verlegd naar de oever van de Kanovijver, via een nieuwe stenen brug. Een en ander heeft tot doel om ruimte te creëren tussen dit pad en de Spiegellaan, omdat hier Theater Anderrijk gepland staat. Dat theater is tot op heden echter niet gerealiseerd. In 2011 veranderde de restyling van Casa Caracol het aangericht danig. Met de renovatie van de Piraña in 2014 werden in een hoekige S-vorm lage zitblokken en houten lantaarnpalen toegevoegd.